Gemis

// december 15th, 2013 // Carolien van Welij * BLOG

Met de blik van een onderzoeker probeer ik naar mijn Indische familiegeschiedenis kijken. Van een afstand. Ik voel wel verwantschap met mijn voorouders. Ik voel me met hen verbonden. Maar voor mij is de interesse in mijn familiegeschiedenis niet gekleurd door pijn, verdriet, trauma’s, schuld of schaamte. Ik kan er vrij naar kijken.
Ik ben alleen maar nieuwsgierig.

Hoe verder je teruggaat in de tijd, hoe makkelijker je een afstand creëert. Ik leef mee met auteurs van de negentiende-eeuwse brieven zoals ik mee kan leven met een romanpersonage.
Zo’n zelfde soort afstand heb ik tot de levensgeschiedenis van mijn opa en oma. Mijn opa die ik nooit heb gekend. Mijn oma die overleed toen ik nog jong was.
Mijn familiegeschiedenis ligt netjes in een koffer, klaar voor onderzoek.

Ruim twee weken geleden veranderde dat. Mijn oom is overleden. De oudste zoon van mijn opa en oma. Geboren in Soekaboemi.
Nu voel ik hoe levend familiegeschiedenis is. En wat een gemis het is als iemand die levende familiegeschiedenis verlaat.

Carolien van Welij

One Response to “Gemis”

  1. Walter Klein zegt:

    Nadat ik familie ontdekte in Nederland kreeg ik interesse in mijn famile stamboom. Ik merkte dat vele familieleden niet geintresseerd waren in “Vooroudervereering”. Door de stamboom uit te breiden door toevoeging van foto’s en verhalen, uitwisseling van foto’s ontwikkelde zich een heel patroon van hoe verwant wij aan elkaar zijn, hoe interessant de geschiedenis van de Indo was en wie de eerste Indo was.
    Je bent het eindresultaat van je voorouder en ik respecteer hun daarvoor.
    Walter in Florida

Leave a Reply